|
Pazar, 02 AÄŸustos 2009 08:07 |
|
Bazen çocuklarınızın da gerçekten yorulabileceğini hiç düşündünüz
mü?
Evet bazen onlar da yorulurlar. Bahsettiğim bu sorun özellikle
çalışkan , olgun çocuklarda görülebilir. Öğretmenleri o güne kadar
size hiç bir sorun getirmeyen çocuğunuz için uyarıda bulunabilir.
Bir düşünün hiç olmadı mı? O güne kadar hep okul birincisi ya da
liste başında bir yerlerde yer alan çocuğunuz birden bire ders
çalışmakta zorlanır; ya da okulda hareketleniverir.
Paniklemek mi lazım; bence hayır. Çünkü aslında işi en zor olanlar
başarılı çocuklardır. Hani derler ya zirveye çıkmak zor ama orada
kalmak daha da zor. Başarılı çocuklardan hep daha iyisi beklenir.
İki çocuk düşünün birisi zor götürüyor işi , diğeri ise yüksek
notlardan not beğenmiyor ve bir gün zor bir sınavdan iki si de 75
alıyor diyelim tavrımız ne olur? Ortalamanın altındaki çocuğa
aferinler, belki de ödüller; sürekli başarılı çocuğa ise ne olduğuna
dair, niçin not düşürdüğüne dair sorular ve belki de aldığı notu
beğenmeyen bir yüz ifadesi. Sizce doğru mu? Biz büyüklerin iş
hayatında hiç tökezlediği olmuyor mu? Böyle davranırsak çocuğumuz
kendisini sadece o güzel notlar için sevdiğimizi düşünmez mi? O
zaten üzülmüştür. Bence durun ve bekleyin.
Aynı şekilde sürekli olgunluğu, efendiliği ile övündüğünüz çocuğunuz
özellikle ergenlik yaklaşırken birdn hareketlenebilir, koşturmaya
hoplamaya başlar; sürekli yapana kimse bir şeycikler demez de o uslu
çocuğa ´´A hiç yakışıyor mu sana?´´ denir. Bence yakışır bırakın
yaşasın çocukluğunu. Keşke büyükler de biraz çocukça davranabilse
arada bir.
Her iki durumda da bir müddet gözlemleyin bu modelleri. İnanın zaten
aranızda bir diyalog varsa kendileri gelecektir size ve lütfen o
zaman onlara koşullar ne olursa olsun daima sevileceklerini, onların
da çocukluk yapmaya hakları olduğunu ve büyük insanların da zaman
zaman yorulup iş yaşamlarında tökezlediklerini anlatın. Yardımcı
olmak için ne yapabileceğinizi de sorun. Ve bırakın biraz da onlar
boş versin.Bırakın derken kontrolü bırakın demiyorum, çünkü zeki ve
potansiyeli olan bir çocuğu bırakamazsınız. İşlemek , doğal kaliteyi
zenginleştirmek zorundasınız ama özellikle önlerinde hayati bir
sınav yoksa, bir süre için biraz gevşeyebilirler. Sizin yapacağınız
ise bu yorgunluğa karşı beslenmesini gözden geçirip biraz da O´na
farklı zaman geçirme faaliyetleri sunmak olmalı. Rutini biraz
kırarsanız bence toparlanması daha çabuk olur.
Unutmayın çocuklar da yorulur; ayrıca da büyüdüğünü hisseden bir
çocuk bu yılların elinden gittiğini düşünerek son çocukluklarını
yapmak isteyebilir. Durun izleyin ve büyüyen çocuğunuzun keyfini
çıkarın.
Aslında bence sorumluluklarını bilen, notları ortalamnın üstünde,
okuldan saygısızlık adına şikayet gelmeyen ve kendi sağlığına zarar
vermeyen hiç bir çocuktan çok da şey beklememek lazım.
SEVGÄ°YLE;
yonca ayas
|
|
Pazar, 23 Ağustos 2009 09:47 tarihinde güncellendi |
Yorumlar
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için.